 |
| Ο Μακρυγιάννης αμύνεται στον Πειραιά Έγχρωμη λιθογραφία του Peter von Hess |
Ήδη, ο Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς, γνωστότερος ως Κιουταχής έχοντας καταλάβει την Αθήνα επέμενε, παρά τις επιτυχίες του Καραϊσκάκη στη Ρούμελη, να καταλάβει την Ακρόπολη.
Η κυβέρνηση συνειδητοποιώντας ότι αν έπεφτε η Ακρόπολη «η Στερεά ήθελε θεωρηθή άπασα ως υποτεταγμένη» έκανε προσπάθειες να ενισχύσει τους πολιορκημένους υπερασπιστές της.
Έτσι, το βραδύ της 24ης Ιανουαρίου 1827 ξεκίνησε από τη Σαλαμίνα ένα σώμα 2.000 ανδρών υπό τους Ιωάννη Νοταρά, Δημήτρη Καλλέργη και Γιάννη Μακρυγιάννη καθώς και 400 τακτικοί υπό τον ταγματάρχη Ιγγλέση.
Το σώμα αυτό θα ετίθετο υπό τις διαταγές του Σκωτσέζου συνταγματάρχη Τόμας Γκόρντον, από τους πρώτους φιλέλληνες που έφτασαν στην Ελλάδα και θα ενισχυόταν από το ατμοκίνητο πλοίο «Καρτερία» με κυβερνήτη τον Άστιγξ, τρία βρίκια, πέντε κανονιοφόρους καθώς και από 15 πυροβόλα που χειρίζονταν λίγοι φιλέλληνες και 50 εμπειροπόλεμοι Ψαριανοί πυροβολητές.
Καταστροφή τμήματος της μονής του Αγίου Σπυρίδωνα
Την επομένη μέρα δύναμη 500 ανδρών υπό τον Ιωάννη Νοταρά επιχείρησε να καταλάβει το μοναστήρι του Αγίου Σπυρίδωνος που φυλαγόταν από 200 Τούρκους αλλά αποκρούστηκε. Από τον σφοδρό όμως ταυτόχρονο κανονιοβολισμό από την «Καρτερία» καταστράφηκε μέρος του μοναστηριού.
Η συντονισμένη αυτή επιχείρηση φαίνεται πως ανησύχησε τον Κιουταχή και την άλλη μέρα (26.1) αφού ανάγκασε με σφοδρό βομβαρδισμό να απομακρυνθεί από το λιμάνι η «Καρτερία», που υπέστη αρκετές ζημιές, ενίσχυσε τους πολιορκημένους στο μοναστήρι Τούρκους.
Μετά την νικηφόρα για αυτόν μάχη στο Καματερό (27.1) ο Κιουταχής αποφάσισε (29.1) να στραφεί εναντίον του στρατοπέδου του Γκόρντον στην Καστέλλα.
Για να πραγματοποιήσει την επίθεση ο Κιουταχής μετέφερε από τα Πατήσια που είχε στρατοπεδεύσει στον Πειραιά 6 κανόνια και κατά τον Φίνλεϋ τέσσερα κανόνια με 1500 πεζούς και ιππικό. Οι αριθμοί διαφέρουν αλλά μάλλον πρέπει να δεχτούμε ότι οι Τούρκοι ήταν περισσότεροι, Ο Γκόρντον τους ανεβάζει σε 4000.
Το ελληνικό στρατόπεδο, που είχε μαντέψει τα σχέδια του Κιουταχή, προετοιμάστηκε κατάλληλα. Ο Γκόρντον είχε ανεβάσει από τα πλοία και άλλα κανόνια, τα οποία τοποθετήθηκαν αριστερά και στο κέντρο του λόφου. Τα πλευρά του προς τον Πειραιά ήταν ασθενέστερα, αλλά εκεί το κάλυπταν τα κανόνια των πλοίων. Την δεξιά πλευρά κάλυπτε ο Μακρυγιάννης με τους Αθηναίους, την αριστερή ο Δημήτριος Καλλέργης ενώ το κέντρο κατείχαν άνδρες του Νοταρά.
Την επόμενη μέρα (30/1) οι Τούρκοι ξεκίνησαν τις επιθέσεις. Επί 5 ώρες έκαναν εφόδους αλλά παρότι το ηθικό των Ελλήνων μαχητών μετά την ήττα στο Καματερό ήταν χαμηλό, κατάφεραν και στάθηκαν όρθιοι, πολέμησαν ηρωικά και κατάφεραν και απόκρουσαν όλες τις επιθέσεις.
Τελικά, οι Τούρκοι υποχώρησαν και τότε λίγοι τακτικοί και σώμα περίπου 350 περίπου Αθηναίων υπό τον Μακρυγιάννη τους κυνήγησαν προξενώντας τους μεγάλες καταστροφές.
Πάνω από 300 ήταν οι νεκροί και οι τραυματίες των Οθωμανών ενώ από τους Έλληνες έπεσαν γύρω στους 60.
Τις επόμενες μέρες ο Κιουταχής περιορίστηκε σε ορισμένες ενέργειες που είχαν στόχο να αποκλείσουν τους Έλληνες από τη μοναδική πηγή πόσιμου νερού που βρισκόταν στην ανατολική πλευράς της Καστέλλας, πάνω και δεξιότερα από το Σηράγγιο άντρο, τη γνωστή σπηλιά του Παρασκευά. Πολλοί Έλληνες σκοτώθηκαν στην προσπάθειά τους να πάρουν νερό και η λειψυδρία δημιούργησε προβλήματα. Έτσι αποφασίστηκε η κατάληψη των Τριών Πύργων, όπου βρισκόταν η προβλήτα του αρχαίου λιμανιού του Φαλήρου και υπάρχει από τον 17ο αιώνα ή και παλαιότερα ο μικρός ναός του Αγίου Γεωργίου δίπλα στη λεωφόρο Ποσειδώνος κοντά στο τέρμα της λεωφόρου Συγγρού.
Στη συνέχεια η περιοχή μετονομάστηκε σε Ξηροτάγαρο, από τους πρώτους επί Όθωνα οικιστές της περιοχής, την οικογένεια Ξηροτάγαρου, που είχαν μετατρέψει την παράγκα τους σε μεζεδοπωλείο.
Εκεί έγινε στις 20 Φεβρουαρίου 1827 η μάχη στους Τρείς Πύργους, όπου και πάλι νίκησαν οι Έλληνες του Γκόρντον, χωρίς όμως να καταφέρουν τελικά να ανακουφίσουν τους πολιορκημένους της Ακρόπολης
• Με πληροφορίες από:
α) Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. τ. ΙΒ΄. Αθήνα: Εκδοτική Αθηνών. 1975, σελ. 443- 444
β) «Σαν σήμερα»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου